روزی رسد که بینی بر دشت کارزار

از موی او نسیمی تا بگذری ختن

روزی رسد که بینی بر نوک خطیش

نه چرخ را چو مرغی به فراز بابزن

از آهنش کلاه و ز پولاد پیرهن

روزی رسد که بینی بر نوک نیزه اش

بدخواه را چو پیلی بر شاخ کرگدن