شاها یک آفرین تو صد گنج گوهر ست

چون نل که بود واله بر طلعت دمن

روزی رسد که خصم تو سر افکند به زیر

چونان کسی که ناگه درگیردش وسن

باورگرت نه لب بگشا از پی سخن

بر این دُرنامه گر بفشانی هزار گنج

جز آفرینی از تو نخواهم ورا ثمن