بر این دُرنامه گر بفشانی هزار گنج

چونان کسی که ناگه درگیردش وسن

شاها یک آفرین تو صد گنج گوهر ست

باورگرت نه لب بگشا از پی سخن

جز آفرینی از تو نخواهم ورا ثمن

لیکن یک آرزویم از دیرگه به دل

زانم هماره بینی محزون و ممتحن