مه میان انجم از خجلت نگردد آشکار

ای به مشکین موی تو مسکین دلم کرده وطن

چون غم آن موی مشکن در دل مسکین من

آشکارت گر ببیند در میان انجمن

گر فرو ریزد اگر طلعت فروزی در بهار

سرو بنشیند اگر قامت فرازی در چمن