سرو بنشیند اگر قامت فرازی در چمن

مه میان انجم از خجلت نگردد آشکار

آشکارت گر ببیند در میان انجمن

گر فرو ریزد اگر طلعت فروزی در بهار

ای نه اندامست زیر جامه ات کاموده ای

پیرهن از یک چمن نسرین و یک بستان سمن

حاش لله نیست نسرین را چنین فر و بهار