حاش لله نیست نسرین را چنین فر و بهار

سرو بنشیند اگر قامت فرازی در چمن

ای نه اندامست زیر جامه ات کاموده ای

پیرهن از یک چمن نسرین و یک بستان سمن

روح پاکست اینکه دادی جای اندر پیرهن

این چه مشکین زلف دلبند رسا باشدکز او

یک جهان دل را اسیر آورده یی در یک رسن