روح پاکست اینکه دادی جای اندر پیرهن

ای نه اندامست زیر جامه ات کاموده ای

پیرهن از یک چمن نسرین و یک بستان سمن

حاش لله نیست نسرین را چنین فر و بهار

این چه مشکین زلف دلبند رسا باشدکز او

یک جهان دل را اسیر آورده یی در یک رسن

یعلم الله هیچکس زینسان رسن هرگز ندید