یک جهان دل را اسیر آورده یی در یک رسن

حاش لله نیست نسرین را چنین فر و بهار

روح پاکست اینکه دادی جای اندر پیرهن

این چه مشکین زلف دلبند رسا باشدکز او

یعلم الله هیچکس زینسان رسن هرگز ندید

حلقه اندر حلقه خم در خم شکن اندر شکن

زاتش دل سوزم و سازم چو شمعت در حضور