تا به کی راهم زنی زان چشمکان پرفتن

ای بت قامت قیامت وی مه بالا بلا

ای غلام قامت و بالات سرو و نارون

تا به کی تابم بری زان زلفکان پر ز تاب

لعل تو چون بهر من لیکن بود از بهر غیر

وه چه بود ار بهر من بود آن لب چون بهرمن

روی داری چون سهیل و لعل داری چون عقیق