لعل تو چون بهر من لیکن بود از بهر غیر

ای غلام قامت و بالات سرو و نارون

تا به کی تابم بری زان زلفکان پر ز تاب

تا به کی راهم زنی زان چشمکان پرفتن

وه چه بود ار بهر من بود آن لب چون بهرمن

روی داری چون سهیل و لعل داری چون عقیق

هرکرا باشی به دامن بی نیازست از یمن