کام من پر شکرست از بسکه بوسم آن دهن

گل نبویم می ننوشم که نباشند این و آن

این به طعم آن دهان و آن به بوی این بدن

مغز من پر نکهتست از بسکه بویم آن دو زلف

بوسه لعل تو گر باشد به نرخ جان رواست

خاصه آن ساعت که خواند مدحت شاه زمن

شاه فرخ رخ که یابد فر فرزینی ازو