شد دو روزی تا دلم را می کشد ابروی او

قبله اهل دلست و سجده گاه مرد و زن

مسلمست آنکس که رو آرد به محراب ای شگفت

کافرم من تا شدست آن ابروان محراب من

وان اشارتها که در هر یک دوصد مکرست و فن

هرچه می گویم دلا بر جای خویش آرام گیر

کان صنم عابدفریبست آن پری پبمان شکن