کان صنم عابدفریبست آن پری پبمان شکن

شد دو روزی تا دلم را می کشد ابروی او

وان اشارتها که در هر یک دوصد مکرست و فن

هرچه می گویم دلا بر جای خویش آرام گیر

راه بی حاصل مپوی و یار بی پروا مجوی

تخم در خارا میفشان خشت بر دریا مزن

دل مرا گوید برو قاآنی از من دست شوی