بجز شمایل سنگین دلان عهدشکن

کرا دلیست چنین گو بیا به من بنما

دلی که دیدنش اینست بایدش دیدن

دلی ندیده ام از هرچه در جهان بیزار

دلی ندیده ام از صبح تا به شام دوان

چو سایه از پی خورشید چهرگان ختن

دل منست که گویی درم خریده اوست