دل منست که مانند غنچه تنگدلست

چو مرغ در قفس افتاده می طپد به بدن

دل منست که نشناسمش ز زلف بتان

ز بسکه در رخ او هست پیچ و تاب و شکن

ز شوق طلعت گلچهرگان غنچه دهن

ندانما چه کنم با چنین دلی که مراست

که هم مقرب مرگست و هم معذب تن