ز بسکه در رخ او هست پیچ و تاب و شکن

دل منست که از خار خار عشق بتان

چو مرغ در قفس افتاده می طپد به بدن

دل منست که نشناسمش ز زلف بتان

دل منست که مانند غنچه تنگدلست

ز شوق طلعت گلچهرگان غنچه دهن

ندانما چه کنم با چنین دلی که مراست