ز زلف لاله رخان هیچ می چرد سنبل

چه حالتست و چه حیلت چه فطرتست و چه فن

به راه عشق و هوس هیچ می گذارد پای

به خط مهر بتان هیچ می نهد گردن

ز روی سروقدان هیچ می چند سوسن

اگر دل همه ماند بدین دلی که مراست

که دیدن رخ خوبانشان بود دیدن