که دیدن رخ خوبانشان بود دیدن

ز زلف لاله رخان هیچ می چرد سنبل

ز روی سروقدان هیچ می چند سوسن

اگر دل همه ماند بدین دلی که مراست

عبث عبث دل مسکین خود نیازارم

به جرم آنکه به کوی بتان کند مسکن

عزیز دارمش آنسان که دیگران دارند