مطلع خورشید ساری از دل روشن

گفت منش می ستایم از در یاری

رو که تو مردی سفیه هستی و کودن

پس در درج دهان گشود و بیان کرد

کای دل و دستت فنای قلزم و معدن

ای سر کان را به باد داده ز ایمن

از تو یکی جود و صد نوال ز دریا