کای دل و دستت فنای قلزم و معدن

رو که تو مردی سفیه هستی و کودن

پس در درج دهان گشود و بیان کرد

مطلع خورشید ساری از دل روشن

ای سر کان را به باد داده ز ایمن

از تو یکی جود و صد نوال ز دریا

از تو یکی بذل و صد عطیه ز مخزن