گل دمید از بوستان و لاله سر زد از دمن

ماهی از دریا نیایش گفت و ماه از آسمان

وحش در هامون ستایش کرد و طیر اندر وکن

در زمستان نوبهار آمد توگفتی کز نشاط

پای کوبان شد ز عشرت خوشهای ضیمران

دست افشان شد ز شادی برگهای نسترن

وز نشاط این بشارت مردگان را زیر خاک