اگر وقتی صبا آن زلف مشکین را کند افشان

ز یک غمزه ربوده دل ز من آن ماه سیمین تن

بود چشمان جادویش چو چشم آهوان پر فن

شود پر دامن گیتی ز مشک و عنبر و لادن

بود روزم چو موی او ز هجرش تیره و درهم

بود اشکم چو عشق او ز مهرش سیل بنیان کن