بود اشکم چو عشق او ز مهرش سیل بنیان کن

اگر وقتی صبا آن زلف مشکین را کند افشان

شود پر دامن گیتی ز مشک و عنبر و لادن

بود روزم چو موی او ز هجرش تیره و درهم

گرفتار این دل شیدا به بند دلبر رعنا

شدم از عشق او رسوا به هر وادی و هر برزن

دلم زان سینه سیمین بود چون آذر برزین