ز خون پردلان گردد زمین چون کان بهرامن

ز تیغش پیکر قارن قرین خاک ظلمانی

ز تیرش سینه بهمن مشبک همچو پالاون

ز گرد مرکبان گردد هوا چون ابر قیراگون

به هرجا بنگری بینی دلیری را ز زین وارون

به هرسو بگذری یابی شجاعی از فرس آون

شود از خون همی دریا در آید هر تنی از پا