به هرسو بگذری یابی شجاعی از فرس آون

ز گرد مرکبان گردد هوا چون ابر قیراگون

ز خون پردلان گردد زمین چون کان بهرامن

به هرجا بنگری بینی دلیری را ز زین وارون

شود از خون همی دریا در آید هر تنی از پا

چو آید در صف هیجاکشد در زیر زین توسن

چو خشم آرد همی بینی به هرسو پیکری بی سر