رسدکی توسن وهمم در اقلیم صفات او

چو آید در صف هیجاکشد در زیر زین توسن

چو خشم آرد همی بینی به هرسو پیکری بی سر

چو رو آرد همی یابی به هرجا تارکی بی تن

همان بهتر فرو بندم لب از این گفتگوها من

پس اینک در دعا کوشم که گشتم عاجز و مانده

برای آدم عاجز دعا مقبول و مستحسن