که ازکریوه کهسار سیل بنیان کن

دوگوش توسن گردان ز عکس سرخ درفش

چو نوک نیزه بیژن ز خون نستیهن

ز کوه و دشت چنان در گذشت موکب شاه

همه ز جلدی و چستی به دشت چون آهو

همه ز تندی و تیزی به کوه چون پازن

رسید تا به در حصن غوریان که به خاک