ندیم حسرت و یار شجون و جفت شجن

ز صد هزاره هزاره یکی نماند به جای

که می نگشت گرفتار قید و بند و شکن

همه شکسته دل و مستمند و زار و اسیر

بسی نشد که زمستان رسید و شیر سفید

فروچکید ز پستان ابر قیرآگن

هوا چو دیده شاهین سیاه گشت و شمید