بسی نشد که زمستان رسید و شیر سفید

که می نگشت گرفتار قید و بند و شکن

همه شکسته دل و مستمند و زار و اسیر

ندیم حسرت و یار شجون و جفت شجن

فروچکید ز پستان ابر قیرآگن

هوا چو دیده شاهین سیاه گشت و شمید

سپید پر حواصل به کوه و دشت و دمن