بدو سرود که ای تند خشم کند زبان

به آب بحر شناور مکن به دعوی ظن

ز خشم او دل دستور بردمید از جای

چنان که دود به نیروی آتش ازگلخن

عبث به خیره میاشوب و برمکوب ذقن

ترا پرستش ما آن زمان پسند افتد

که خود خموش نشینی به گوشه یی چو وثن