ترا پرستش ما آن زمان پسند افتد

چنان که دود به نیروی آتش ازگلخن

بدو سرود که ای تند خشم کند زبان

عبث به خیره میاشوب و برمکوب ذقن

که خود خموش نشینی به گوشه یی چو وثن

کنون زمان علاجست نی زمان لجاج

یکی متاب سر از رسم و راه اهریمن