کنون زمان علاجست نی زمان لجاج

عبث به خیره میاشوب و برمکوب ذقن

ترا پرستش ما آن زمان پسند افتد

که خود خموش نشینی به گوشه یی چو وثن

یکی متاب سر از رسم و راه اهریمن

مرا به یاد یکی چاره آمدست شگرف

که تازه گردد ازو جان جادوی جوزن