شراره سخط پادشاه زبانه کشید

به نزد شاه جهان با حنین و مویه و هن

کنار هریک از آب چشم چون چشمه

درون هریک از باد سرد چون بهمن

ز خشک ربشی آن خشک مغزتر دامن

چه گفت گفت که هان نوبت گذشت گذشت

زمان زجر و عقابست و قید و بند و شکن