هرآنکه سر ز تو تابد قضا ز طاق سپهر

به تیره دودی ماند که خیزد از گلخن

چه کاهد و چه فزاید به قدرت از دو جهان

ز دانه یی دو کم و بیش کی شود خرمن

چو ذوذوابه به موی سرش کند آون

ستاره را به مثل چون فروغی اندر چشم

زمانه را به صفت چون روانی اندر تن