به تیره دودی ماند که خیزد از گلخن

اگر ز معجز داود گشتی آهن موم

فسرده جانی او موم را کند آهن

به پیش کاخ جلال تو آسمان کبود

چه کاهد و چه فزاید به قدرت از دو جهان

ز دانه یی دو کم و بیش کی شود خرمن

هرآنکه سر ز تو تابد قضا ز طاق سپهر