به روزگار تو از هیبت عدالت تو

زمانه را به صفت چون روانی اندر تن

ز شوق چهر تو بینا شود همی اعمی

ز حرص مدح تو گویا شود همی الکن

به چشم و زلف نکویان پناه برده فتن

ز چشم و زلف بتان گر جریمه یی خواهی

به جای جایزه شعر من ببخش به من