چو نور مهر که افتد به گونگون روزن

که از بنفشه و بادام زلف و چشم بتان

برای چاره ماخولیا کشم روغن

به قدر بینش بیننده است رتبه تو

ظهور قدر تو در این جهان بدان ماند

که نور مهر درافتد به چشمه سوزن

سپهر را چه گنه گر مشبکش بیند