سپهر را چه گنه گر مشبکش بیند

چو نور مهر که افتد به گونگون روزن

ظهور قدر تو در این جهان بدان ماند

که نور مهر درافتد به چشمه سوزن

کسی که بنگرد او را ز پشت پرویزن

ترا بلندی و پسی به هیچ حالت نیست

مگر به دیده بی نور دشمن ریمن