ترا بلندی و پسی به هیچ حالت نیست

که نور مهر درافتد به چشمه سوزن

سپهر را چه گنه گر مشبکش بیند

کسی که بنگرد او را ز پشت پرویزن

مگر به دیده بی نور دشمن ریمن

کسوف شمس و قمر نیست جز ز پستی ما

از آنکه درکره خاکمان بود مسکن