مگر به دیده بی نور دشمن ریمن

سپهر را چه گنه گر مشبکش بیند

کسی که بنگرد او را ز پشت پرویزن

ترا بلندی و پسی به هیچ حالت نیست

کسوف شمس و قمر نیست جز ز پستی ما

از آنکه درکره خاکمان بود مسکن

همیشه ماه به یک حالتست و ما او را