کسی که بنگرد او را ز پشت پرویزن

ظهور قدر تو در این جهان بدان ماند

که نور مهر درافتد به چشمه سوزن

سپهر را چه گنه گر مشبکش بیند

ترا بلندی و پسی به هیچ حالت نیست

مگر به دیده بی نور دشمن ریمن

کسوف شمس و قمر نیست جز ز پستی ما