بر ماه رخ آشفته دوگیسوی پریشان

دل در طلبش آب حیاتست و سکندر

سر در قدمش تحفه مورست و سلیمان

باز از پی آشفتگی اهل وفا کرد

گفتی به سر گنج مقیمست دو افعی

یا در کف بیضای کلیمست دو ثعبان

ای سینه مجروح مرا زخم تو مرهم