گفتی به سر گنج مقیمست دو افعی

سر در قدمش تحفه مورست و سلیمان

باز از پی آشفتگی اهل وفا کرد

بر ماه رخ آشفته دوگیسوی پریشان

یا در کف بیضای کلیمست دو ثعبان

ای سینه مجروح مرا زخم تو مرهم

ای خاطر افکار مرا درد تو درمان