در همت او شرک بود وصف تناهی

بر چهره او آب زند ابر ز باران

یا در و گهر وام کند ز ابر که آرد

از بهر نوال کرمش مخزن شایان

در دولت او کفر بود نسبت پایان

لطفش نه چنان آب گهر برده که بارد

از شرم به عمان پس ازین ابر به نیسان