ولی قدر تو بادا هماره همسر شادی

ز رنج خود شده حاکی به حال خو د شده حیران

نه زخم کلفت او را بغیر مهر تو مرهم

نه درد محنت او را به غیر لطف تو درمان

عدوی جاه تو بادا همیشه پیرو خذلان