چون آتش شوق ملکم سوخته پیکر

چون گرد شتابم ز پی موکب سلطان

از شوق ملک ترک وطن کرده ام ارنه

دانم که بود حب وطن مایه ایمان

گو شاه نسوزد دگرم زآتش هجران

ز اسباب سفر هیچ بجز عزم ندارم

تنها چکند عزم چو نبود سر و سامان