تنها چکند عزم چو نبود سر و سامان

چون آتش شوق ملکم سوخته پیکر

گو شاه نسوزد دگرم زآتش هجران

ز اسباب سفر هیچ بجز عزم ندارم

اسبی و غلامی دو مرا هست که آن یک

چشم پی جو می دود این یک ز پی نان

تاریخ جهانست نه اسبست که گویی