کای مرد منم مهتر اسبانی کایزد

سالی دو سه ام پیرتر ازگنبدگردان

روزی نسب خویش بدانگونه بیان کرد

در عهده راویست سخن خاصه چو هذیان

بخشود بقا پیشتر از خلقت انسان

پیرست و بود حرمت او بر همه واجب

کز غایت پیریش فروریخته دندان