بیرون شود از چشمهای کتان

از ری که مهین پای تخت خسرو

از ری که بهین دار ملک خاقان

ژولیده تنم را ز بسکه لاغر

ز ان نامی و بس چون وجود عاشق

زو ذکری و بس چون عهود جانان

چون مشت غباری بری دمانش