بهار چهر منا خیز تا به خانه رویم

بتا تو عید منی من ترا شوم قربان

فدایی توام آخر جدایی تو ز چیست

دمی بیا بنشین آتش مرا بنشان

مگر به آب رزان بشکنیم ناب خزان

ز سرخ باده چنان آتشی برافروزیم

که خانه رشک برد بر هوای تابستان